De laatste weken stonden bij mij vooral in het teken van voorgoed afscheid nemen....  Van twee konijntjes (beiden 4 jaar), mijn oudste, trouwste poes (17,5 jaar), twee familieleden en afgelopen maandag van mijn vader.
Mijn vitale, negenentachtige jarige vader, is op 22 juli j.l. bij het vegen van zijn terras ten val gekomen. Daarna kon hij, hoewel hij niets gebroken had, niet meer staan of lopen.... Hij kwam terecht op de ziekenzaal van de Rispinge, het tehuis waar hij sinds 4 jaar een aanleunwoning had. Na 89 jaar kwam een einde aan zijn onafhankelijkheid en was hij afhankelijk van zorg.
Er volgde een moeizame periode van revalideren.... Het been waarin hij 10 jaar geleden een knieprothese had gekregen wilde maar niet meewerken en hoewel de zorg 'intern' uitstekend was had hij maar een doel voor ogen; terugkeren in zijn eigen woning, terug zijn tussen de vertrouwde spulletjes.....
Een goede 4 weken geleden, na scans in het ziekenhuis waarbij wederom niets geconstateerd werd dat het niet kunnen staan en lopen kon verklaren, werd voor ons duidelijk dat zijn eigen woningkje géén haalbare zaak zou zijn. Hij kon zich nog steeds niet zelfstandig redden. Het verblijf op de 3 bij 4 m2 kamer deprimeerde hem....
Na gesprekken met hem hierover heeft hijzijn huis in een rolstoel bezocht om te bekijken wat hij nog wél zelf zou kunnen. De lichamelijke krachten lieten hem echter in de steek.
Hij realiseerde zich dat wij gelijk hadden en na deze, voor hem pijnlijke confrontatie, verzoende hij zich met het feit dat een appartement intern de enige optie zou zijn......
De indicatie werd aangevraagd en in afwachting hiervan kwam zijn oude, zonnige humeur weer terug. Vrijdag 9 oktober kon mijn zus hem vertellen dat hij 2de op de wachtlijst stond maar dat vanuit de Rispinge 2 mensen naar Bertilla (verzorgingstehuis) zouden vertrekken. Het eigen appartement was nu heel dichtbij. Verheugd zei hij; 'als de verhuizing rond is gaan we met zijn allen gezellig naar de chinees'.
Dat zijn zijn laatste woorden geweest..... De volgende morgen werd hij overdwars in bed aangetroffen. Het zag er niet goed uit en de verpleging belde mij om 07.50 uur dat hij onderweg was naar het ziekenhuis.
Hij is die nacht getroffen door een zware hersenbloeding (aneurysma bij de hersenstam) en zonder nog bij kennis te zijn geweest is hij dinsdag 13 oktober overleden.
Afgelopen maandag hebben wij voorgoed afscheid van hem genomen.
Blij zijn wij uiteraard dat het hem gegund was zo lang bij ons te zijn en zo'n hoge leeftijd te bereiken maar deze bijzondere man, ons vader missen wij nu al........
| 
!
......
..... en om nu aldoor iedereen bij langs te gaan voor de groeten...... 
!
...... Acryl, afm. 0.75 x 1.15 cm . Misschien weer tot spoedig!
